غزل ۱۲۷ - بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت

بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت
کاندر شباب قد من زار خم گرفت ۱

بی‌طاق ابروی تو که طاق است در جهان
چندان گریست دیده که این طاق نم گرفت ۲

تا ملک حسن بر تو گرفت ای صنم قرار
آفاق را تمام سپاه ستم گرفت ۳

راه حریم کوی تو بر من رقیب بست
ناآشنا سگی ره صید حرم گرفت ۴

لیلی اگرچه شور عرب شد به دلبری
شیرین زبان من ز عرب تا عجم گرفت ۵

در ملک جان زدند منادی که الرحیل
سلطان حسن یار چه از خط حشم گرفت ۶

می‌خواستم به دوست نویسم حدیث شوق
آتش ز گرمی سخنم در قلم گرفت ۷

عید است و هرکه هست بتی را گرفته دست
امروز نیست بر من مست ای صنم گرفت ۸

ملک سخن که تیز زبانان گذاشتند
بار دگر به تیغ زبان محتشم گرفت ۹