غزل ۱۶۰ - دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد

دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد
خون گشته قطره قطره ز مژگان چکیده باد ۱

جان نیز گشت پیرو دل کز ره اجل
خاری به پای بیهوده گردش خلیده باد ۲

تن هم نمی‌کشد ز رهت پا بگفت من
کز سر کشی به دار سیاست کشیده باد ۳

تو قبلهٔ رقیبی و من در سجود تو
کز بار مرگ پشت امیدم خمیده باد ۴

با آن که می‌بری همه دم نام مدعی
نام تو می‌برم که زبانم بریده باد ۵

با آن که غیر دامن وصلت گرفته است
من زنده‌ام که جیب حیاتم دریده باد ۶

گر مرغ روحم محتشم از باغ روی تو
دل برندارد از چمن تن پریده باد ۷