غزل ۱۸۵ - که گمان داشت که روزی تو سفر خواهی کرد

که گمان داشت که روزی تو سفر خواهی کرد
روز ما را ز شب تیره بتر خواهی کرد ۱

خیمه در کوه و بیابان زده با لاله ز حان
خانهٔ عیش مرا زیر وزبر خواهی کرد ۲

که برین بود که من گشته ز عشقت مجنون
تو ره بادیه را بیهوده سر خواهی کرد ۳

سوی دشت آهوی خود را به چرا خواهی برد
آهوان را ز چراگاه به در خواهی کرد ۴

که خبر داشت که یک شهر در اندیشهٔ تو
تو نهان از همه آهنگ سفر خواهی کرد ۵

محملت را تتق از پردهٔ شب خواهی بست
ناقه‌ات زاهدی از بانگ سحر خواهی کرد ۶

کس چه دانست شد من که بر هجر و وصال
ملک را حصه به میزان نظر خواهی کرد ۷

دست از صاحبی ملک دلم خواهی داشت
هوس یوسف مصری دگر خواهی کرد ۸

که در اندیشهٔ این بود که از جیب غرور
سر جرات تو برین مرتبه برخواهی کرد ۹

این زمان تاب ببینم چقدر خواهی داشت
این زمان صبر ببینم چقدر خواهی کرد ۱۰

نه رخ از هم رهی اهل نظر خواهی تافت
نه ز بدبین و ز بد خواه حذر خواهی کرد ۱۱

محتشم گفتم از آن آینه رو دست مدار
رو به بی‌تابی و بی‌صبری اگر خواهی کرد ۱۲