غزل ۱۹۱ - چراغی آمد و بر آفتاب پهلو زد

چراغی آمد و بر آفتاب پهلو زد
که دست حسن ویش صد طپانچه بر رو زد ۱

بر این شکار به صد اهتمام اگرچه کشید
شکار بیشه دیگر کمان ولی او زد ۲

درین سراچه چو جای دو پادشاه نبود
یکی برفت و سراپرده را به یک سو زد ۳

ز سیر دل ره او بست تیر دلدوزی
که این نهفته از آن گوشه‌های ابرو زد ۴

ز سحر قوم خبر داد معجز موسی
زمانه نقش کزان هر دو چشم جادو زد ۵

ز ناز تا بتوان سنگ در ترازو نه
که عشق حسن تو را برد و برتر ازو زد ۶

تو عذر دلبر نو محتشم بخواه که یار
به تازگی ره یاران ز قد دلجو زد ۷