غزل ۲۸۸ - بس که چون باران نیسان ای سحاب خوش مطر

بس که چون باران نیسان ای سحاب خوش مطر
از زبان ما دعا می‌بارد از دست تو زر ۱

شوره‌زار وقت ما و کشتزار عمر تو
تا ابد خواهند بود از باغ جنت تازه تر ۲

کوبیان خسرو و طی لسان و عمر نوح
کاید این الکن زبان از عهدهٔ شکرت بدر ۳

روزگاری بودم از ناقابلان لطف تو
منت ایزد را که زود آن روزگار آمد به سر ۴

شهریارا گر ز دست اقتدارت تا به حشر
بر سرم تیغ و تبر بارد و گر در و گوهر ۵

سر مبادم گر سر موئی ز نفع و ضر آن
در کتاب دعوتم حرفش شود زیر و زبر ۶

تا جهان باشد تو باشی کامکار و کامران
تا فلک گردد تو گردی نامدار و نامور ۷

در پناهت تا قیامت زینت عالم دهند
با علیخان میرزا آن عالم آرای دگر ۸

در ثنایت محتشم توفیق یابد گر بود
یک دو روزی دیگرش باقی ز عمر مختصر ۹