غزل ۲۹۵ - تا به سر منزل چشمم کنی ای سرو گذار

تا به سر منزل چشمم کنی ای سرو گذار
اشگ من می‌کند این خانه به صدرنگ نگار ۱

تنگ دل تا نشوی در دل تنگم زد و چشم
غرفه‌ها ساخته‌ام بهر تو از گوشه کنار ۲

گر کنی سیر کنان روی بصورت خانه
صورت چین کند از شرم تو روبر دیوار ۳

پاکش از دیدهٔ غیر و به دلم ساز مقام
که در او مردم بیگانه ندارند قرار ۴

رشگ بر شاه نشین دل من دارد خلد
که در او حوروشی چون تو گرفتست قرار ۵

مطلع مهر شود کلبهٔ تاریکم اگر
از جمال تو بر او عکس فتد در شب تار ۶

باد کاخ دل و جان منزل و کاشانهٔ تو
تا زمانی که ز آفاق نماند آثار ۷

گر به تنگی ز دل تیره وثاق تو کنم
چشم نمناک که از غیر درو نیست غبار ۸

پا نه ای بت به سرا پردهٔ چشمم ز کرم
تا کنم بر قدمت صد در یک دانه نثار ۹

محتشم کشته آنست که در کلبهٔ خود
شمع مجلس کندت ای مه خورشید عذار ۱۰