غزل ۳۴۲ - آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش

آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش
می‌گدازد جگر شیر ز طرز نگهش ۱

از بدآموزی آن غمزه نمی‌گردد سیر
ناز کافتاده به دنبالهٔ چشم سیهش ۲

دو جهان گشته به حسنی که اکر در عرصات
به همان حسن درآید گذرند از گنهش ۳

مه جبینی ز زمین خاسته کز قوت حسن
پنجه در پنجهٔ خورشید فکند است مهش ۴

وای بر ملک دل و دین که شد آخر ز بتان
نامسلمان پسری فتنه‌گری پادشهش ۵

چکند گر نکند خانهٔ مردم ویران
پادشاهی که به جز فتنه نباشد سپهش ۶

محتشم در گذر آن چشم که من دیدم دوش
جبرئیل ار گذرد می‌زند از غمزه رهش ۷