هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که او را برای همیشه در بند خود نگه دارد و با او پیوندی ناگسستنی برقرار کند. همچنین، شاعر از معشوق می‌خواهد که به نیازمندان توجه کند و درد آنان را تسکین دهد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

غزل ۴۷۵ - چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن

چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن
تا ابد با خود به این قیدم قوی پیوند کن ۱

ای گل رعنا برای عندلیب بی‌نصیب
نیست گر بوئی به رنگی از خودت خورسند کن ۲

تلخی شیرین لبان ناموس را خوش مایه‌ایست
تا توانی زهر باش ای شوخ و کار قند کن ۳

ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروی
یک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن ۴

کعبهٔ مقصودی الحق سر ز گمراهان مپیچ
قبلهٔ حاجاتی آخر رو به حاجت‌مند کن ۵

می‌رود ای مادر ایام کار ما ز دست
یک سفارش از برای ما به این فرزند کن ۶

اعتمادت نیست گر بر عهدهای محتشم
خیز و هر یک عهد او محکم به صد پیوند کن ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۷۴ - ای تو نکرده جز جفا آن چه نکرده‌ای بکن
گوهر بعدی:غزل ۴۷۶ - در پرده عشق آهنگ زد ای فتنه قانون ساز کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.