هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر اشتیاق شاعر به معشوق و توصیف زیبایی‌های اوست. شاعر با تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، عشق خود را به معشوق و تأثیر عمیق او بر جهان هستی توصیف می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مضامین عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تصاویر پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد.

غزل ۵۱۵ - یارب آن مه را که خواهم زد قضا در کوی او

یارب آن مه را که خواهم زد قضا در کوی او
آن قدر ذوق تماشا ده که بینم روی او ۱

در قیامت کز زمین خیزند سربازان عشق
صد قیامت بیش خیزد از زمین کوی او ۲

فتنه‌ها برپا کند کز پا نشنید روز حشر
در میان خلق محشر چشم عاشق جوی او ۳

چین ابرویش ز درگه بیشتر نگذاردم
شاه حسنش را همانا حاجبست ابروی او ۴

می‌شود نسرینش از خشم نهانی ارغوان
تا دگر بهر که آتش می‌فروزد خوی او ۵

زخم ما ممتاز کی گردد اگر تیرش کند
رخنه در هر دل به قدر قوت بازوی او ۶

ساکنان خلد بر اهل زمین حسرت برند
گر برد باد زمین پیما به جنت بوی او ۷

نرگس حاضرجوابش می‌دهد در ره جواب
قاصدی را کز اشارت می‌فرستم سوی او ۸

گوش سازد محتشم چشم اشارت فهم را
لب به جنبش چون درآرد چشم مضمون گوی او ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۱۴ - حرف در مجلس نگویم جز به هم زانوی او
گوهر بعدی:غزل ۵۱۶ - شبم ز روز گرفتارتر به مشغلهٔ تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.