غزل ۳۲ - چشم تو کو جز دل سیاه ندارد

چشم تو کو جز دل سیاه ندارد
دل برد از مردم و نگاه ندارد ۱

بی رخت ای آفتاب پرتو رویت
روز من است آن شبی که ماه ندارد ۲

با همه ینبوع نور چشمهٔ خورشید
با رخ تو شکل اشتباه ندارد ۳

با همه خیل ستاره ماه شب افروز
لایق میدان تو سپاه ندارد ۴

بی رخ تو کاسب راند بر سر خورشید
رقعهٔ شطرنج حسن شاه ندارد ۵

عاشق تو نزد خلق جای نجوید
مردهٔ بی‌سر غم کلاه ندارد ۶

گر برود از بر تو راه نداند
ور برود بر در تو راه ندارد ۷

بر در مردم رود چو سگ بزنندش
هر که جزین آستان پناه ندارد ۸

درکه گریزد ز تو؟ که در همه عالم
از تو به جز تو گریزگاه ندارد ۹

درد تو قوت گرفت و بنده ضعیف است
طاقت ناله، مجال آه ندارد ۱۰

وصل تو از خود نصیب ما نفرستاد
خرمن مه بهر گاو کاه ندارد ۱۱

از بد و نیکی که سیف گفت در اشعار
جز کرمت هیچ عذرخواه ندارد ۱۲

دل به غم تو سپرد از آنکه نگیرد
ملک عمارت چو پادشاه ندارد ۱۳