غزل ۲ - تا اختیار کردم سر منزل رضا را

تا اختیار کردم سر منزل رضا را
مملوک خویش دیدم فرماندهٔ قضا را ۱

تا ترک جان نگفتم آسوده‌دل نخفتم
تا سیر خود نکردم، نشناختم خدا را ۲

چون رو به دوست کردی، سر کن به جور دشمن
چون نام عشق بردی، آماده شو، بلا را ۳

دردا که کشت ما را شیرین لبی که می‌گفت
من داده‌ام به عیسی انفاس جان‌فزا را ۴

یک نکته از دو لعلش گفتیم با سکندر
خضر از حیا بپوشید سرچشمهٔ بقا را ۵

دوش ای صبا از آن گل در بوستان چه گفتی
کاتش به جان فکندی مرغان خوش نوا را ۶

بخت ار مدد نماید از زلف سر بلندش
بندی به پا توان زد صبر گریز پا را ۷

یا رب چه شاهدی تو کز غیرت محبت
بیگانه کردی از هم، یاران آشنا را ۸

آیینه رو نگارا از بی‌بصر حذر کن
ترسم که تیره سازی دلهای با صفا را ۹

گر سوزن جفایت خون مرا بریزد
نتوان ز دست دادن سر رشتهٔ وفا را ۱۰

تا دیده‌ام فروغی روشن به نور حق شد
کمتر ز ذره دیدم خورشید با ضیا را ۱۱