غزل ۴۷ - چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما

چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما
به مسیحا نرسد فکر پرستاری ما ۱

تا ز بندت شدم آزاد، گرفتار شدم
سخت آزادی ما بند گرفتاری ما ۲

سر ما باد فدای قدم عشق ، که داد
با تو آمیزش ما از همه بیزاری ما ۳

بس که تن خسته و دل زار شد از بار غمت
ترسم آخر که به گوشت نرسد زاری ما ۴

صبح ما شام شد از تیرگی بخت سیاه
آه اگر شب رو زلفت نکند یاری ما ۵

دوش در خواب لب نوش تو را بوسیدم
خواب ما به بود از عالم بیداری ما ۶

بی کسی بین که نکرده‌ست به شبهای فراق
هیچکس غیر غم روی تو غم‌خواری ما ۷

دل و دین تاب و توان رفت و برفتم از دست
بر سر کوی وفا کیست به پاداری ما ۸

گفتم از دست که شد زار دل اهل نظر
زیر لب گفت که از دست دل آزاری ما ۹

هوشم افزود فروغی کرم باده فروش
مستی ما چه بود مایهٔ هشیاری ما ۱۰