غزل ۴۸ - ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما

ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما
وین سلسله سرمایهٔ دیوانگی ما ۱

سر بر دم تیغ تو نهادیم به مردی
کس نیست درین عرصه به مردانگی ما ۲

با ما نشدی محرم و از خلق دو عالم
سودای تو شد علت بیگانگی ما ۳

آن مرغ اسیریم به دام تو که خوردند
مرغان گلستان غم بی دانگی ما ۴

گفتم که کسی نیست به بیچارگی من
گفتا که بتی نیست به جانانگی ما ۵

گفتم که بود قاتل صاحب‌نظران، گفت
چشمی که بود منشا مستانگی ما ۶

عالم همه را سوخت به یک شعله فروغی
شمعی که بود باعث پروانگی ما ۷