غزل ۷۷ - امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست

امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست
کز یمن مقدمش سر مه زیر پای ماست ۱

ای عشق پا به تارک جمشید سوده‌ایم
تا سایهٔ‌تو بر سر خورشیدسای ماست ۲

ما از ازل رضا به قضای خدا شدیم
زان تا ابد رضای قضا در رضای ماست ۳

عهدی نبسته‌ایم که در هم توان شکست
سختی که هیچ سست نگردد وفای ماست ۴

منت خدای را که غم روی آن پری
بیگانه از شماست ولی آشنای ماست ۵

جان می‌دهیم و ناز طبیبان نمی‌کشیم
زیرا که درد او به حقیقت دوای ماست ۶

تا ریخت خون ما لب یاقوت رنگ دوست
کون و مکان کنایتی از خون بهای ماست ۷

بالاتریم ما ز سکندر به حکم آنک
آیینه، عکسی از دل گیتی نمای ماست ۸

یک شب قدم ز چاه طبیعت برون گذار
تا بنگری صفای فلک از صفای ماست ۹

گفتم که عیسی از چه کند زنده مرده را
گفتا نتیجهٔ نفس جان‌فزای ماست ۱۰

گفتم هنوز بی تو فروغی نمرده‌است
گفتا بقای زنده‌دلان از بقای ماست ۱۱