غزل ۱۶۲ - کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد

کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد
که اعتکاف به سر منزل رضا دارد ۱

مریض شوق کی اندیشهٔ دوا دارد
شهید عشق کجا فکر خون بها دارد ۲

به دور لعل می‌آلود دوست دانستم
که باده این همه کیفیت از کجا دارد ۳

ز خاک میکده در عین بی خودی دیدم
همان خواص که سرچشمهٔ بقا دارد ۴

من و صراحی من بعد ازین و نغمهٔ نی
که هم نشینی صافی‌دلان صفا دارد ۵

سزای آن که زدم لاف عاشقی همه عمر
اگر که تیغ زنندم به فرق جا دارد ۶

حکایت غم جانان بپرس از دل من
که آشنا خبر از حال آشنا دارد ۷

مرا دلی است که از درد عشق رنجور است
ترا لبی است که سرمایهٔ شفا دارد ۸

یکی ز جمع پراکندگان عشق منم
که عقده بر دل از آن جعد مشکسا دارد ۹

یکی ز خیل ستم پیشگان حسن تویی
که نامرادی عشاق را روا دارد ۱۰

به راه عشق بنازم دل فروغی را
که با وجود جفایت سر وفا دارد ۱۱