غزل ۲۶۵ - دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آید

دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آید
مرغی از سدره به کنج قفسی می‌آید ۱

شکری چند بخواه از لب شیرین دهنان
تا بدانی که چه‌ها بر مگسی می‌آید ۲

در ره عشق پی ناله دل باید رفت
زان که رهرو به صدای جرسی می‌آید ۳

می‌روم گریه‌کنان از سر کویی کانجا
عاشقی می‌رود و بوالهوسی می‌آید ۴

کردیم مست به نوعی که ندانم امشب
شحنه‌ای می‌گذرد یا عسسی می‌آید ۵

نفسی با تو به از زندگی جاوید است
وین میسر نشود تا نفسی می‌آید ۶

تو ستم پیشه برآنی که ستانی همه عمر
من در اندیشه که فریادرسی می‌آید ۷

در گذرگاه تو ای چشم و چراغ همه شهر
دل شهری ز پی ملتمسی می‌آید ۸

گر نه در راه تو گم کرد فروغی دل را
پس چرا بر سر این راه بسی می‌آید ۹