غزل ۳۶۰ - مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم

مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم
در حلقهٔ میخواران، نیک است سرانجامم ۱

اول نگهش کردم آخر به رهش مردم
وه وه که چه نیکو شد آغازم و انجامم ۲

شب های فراق آخر بر آتش دل پختم
داد از مه بی مهرم، آه از طمع خامم ۳

خیز ای صنم مهوش از زلف و رخ دلکش
بگسل همه زنارم، بشکن همه اصنامم ۴

گر طره نیفشانی، کی شام شود صبحم
ور چهره نیفروزی کی صبح شود شامم ۵

هم حلقهٔ گیسویت سر رشتهٔ امیدم
هم گوشهٔ ابرویت سرمایهٔ آرامم ۶

آسوده کجا گردم تا با تو نیاسایم
آرام کجا گیرم تا با تو نیارامم ۷

تا با تو نپیوندم کی میوه دهد شاخم
تا با تو نیامیزم کی شاد شود کامم ۸

در عالم زیبایی تو خواجهٔ معروفی
در گوشهٔ تنهایی من بندهٔ گمنامم ۹

گر آهوی چشم تو سویم نظر اندازد
هم شیر شود صیدم، هم چرخ شود راهم ۱۰

دی باز فروغی من دلکش غزلی گفتم
کز چشم غزال او شایستهٔ انعامم ۱۱