غزل ۳۸۳ - ما دل خود را به دست شوق شکستیم

ما دل خود را به دست شوق شکستیم
هر شکنش را به تار زلف تو بستیم ۱

تا ننشیند به خاطر تو غباری
از سر جان خاستیم و با تو نشستیم ۲

از پی پیوند حلقهٔ سر زلفت
رشتهٔ الفت ز هر چه بود گسستیم ۳

از سر ما پا مکش که با تو به یاری
بر سر مهر نخست و عهد الستیم ۴

پیک صباگر پیامی از تو بیارد
ما همه سرگشتگان باد به دستیم ۵

بر سر زلفت به هیچ حیلتی آخر
دست نجستیم و از کمند نجستیم ۶

گر بکشند از گناه عشق تو ما را
باز نگردیم از این طریق که هستیم ۷

گر ز تو بویی نسیم صبح نیارد
هوش نیاییم از این شراب که مستیم ۸

بندهٔ عشقیم و محو دوست فروغی
ذرهٔ پاکیم و آفتاب پرستیم ۹