غزل ۴۱۷ - تنگ شد از غم دل جای به من

تنگ شد از غم دل جای به من
یک دل و این همه غم وای به من ۱

قتلم امروز نشد تا چه کند
حسرت وعده فردای به من ۲

نقد جان دادم و یک بوسه نداد
آب لب لعل شکرخای به من ۳

در محبت چه تطاول که نکرد
آن سر زلف چلیپای به من ۴

نیست روزی که بلایی نرسد
زان قد و قامت و بالای به من ۵

نفسی نیست که آتش نزند
شعلهٔ عشق سراپای به من ۶

در گذرگاه وی از کثرت خلق
بسته شد راه تماشای به من ۷

در غم عشق فروغی نرسید
شادی از گلشن صحرای به من ۸