غزل ۴۸۷ - وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی

وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی
آن هم از بخت سیه گرم عتابت دیدمی ۱

خون ناحق کشتگانت را غرامت دادمی
تیغ بر دست ار به فردای حسابت دیدمی ۲

من که مستم دایم از یاد لب میگون تو
تا چه مستی کردمی گر در شرابت دیدمی ۳

چون پری بگرفته گو بر تن بدرد پیرهن
جامه را بدریدمی گر بی حجابت دیدمی ۴

گر به تلخی جان شیرینم نمی‌آمد به لب
کام دل کی از لب شیرین جوابت دیدمی ۵

بی خبر گردیدمی از خویش تا روز جزا
گر شبی در بزم خود مست و خرابت دیدمی ۶

سجده کردی آستانم را به عزت آسمان
بی نقاب ار چهره چون آفتابت دیدمی ۷

ثبت کردی مشتری منشور عالی جاهیم
گر سر امید خود را بر جنابت دیدمی ۸

رشتهٔ صبر مرا از هم گسستی دست عشق
هر کجا با طرهٔ پرپیچ و تابت دیدمی ۹

روزی از دیدار جانان حاجتم گشتی روا
ای دعای نیم شب گر مستجابت دیدمی ۱۰

روی و لعلش دیده‌ای روزی فروغی بی خلاف
ور نه کی گاهی در آتش گه در آبت دیدمی ۱۱