هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت در فصل بهار و شادی‌های ناشی از آن می‌پردازد. عناصری مانند نرگس، سمن، چکاوک، بلبل، گل‌ها و نسیم بهاری به‌کار رفته‌اند که همگی نماد شادی، طراوت و نشاط هستند. همچنین، اشاره‌ای به می‌نوشی و مستی دارد که در ادبیات کلاسیک فارسی اغلب به معنای شور و عشق و رهایی از غم است.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیمی مانند می‌نوشی و مستی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب باشد. همچنین، درک برخی از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان دشوار باشد.

غزل ۵۶ - علی‌الصباح که نرگس پیاله بردارد

علی‌الصباح که نرگس پیاله بردارد
سمن به عزم صبوحی کلاله بردارد ۱

چکاوک از سرمستی خروش در بندد
ز شوق بلبل دلخسته ناله بردارد ۲

به صد جمال درآمد عروس گل به چمن
صباش دامن گلگون غلاله بردارد ۳

وجوه قرض میم هست لیک میترسم
که می‌فروشم نام از قباله بردارد ۴

خنک نسیم بهاری که در جهد سحری
ز روی چون گل ساقی کلاله بردارد ۵

خوشا کسی که در آن دم به بانک بلبل مست
ز خواب ناز نشیند پیاله بردارد ۶

عبیدوار بزن پنج کاسه می کان می
ز پیش دل غم پنجاه ساله بردارد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۹۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۵ - عاشق شوریده ترک یار نتوانست کرد
گوهر بعدی:غزل ۵۷ - خرم آن کس که غم عشق تو در دل دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.