غزل ۶۳ - دل همان به که گرفتار هوائی باشد

دل همان به که گرفتار هوائی باشد
سر همان به که نثار کف پائی باشد ۱

هجر خوش باشد اگر چشم توان داشت وصال
درد سهلست اگر امید دوائی باشد ۲

دامن یار به دست آر و ره میکده گیر
نشناس اینکه به از میکده جائی باشد ۳

هوس خانقهم نیست که بیزارم از آن
بوریائی که در او بوی ریائی باشد ۴

صوفی صافی در مذهب ما دانی کیست
آن که با بادهٔ صافیش صفائی باشد ۵

پیر میخانه از خانه برون کرد مگر
ننگ دارد که در آن کوچه گدائی باشد ۶

چه کند گر نکشد محنت و خواری چو عبید
هر که را دل متعلق به هوائی باشد ۷