غزل ۶۴ - دوش عقلم هوس وصل تو شیدا میکرد

دوش عقلم هوس وصل تو شیدا میکرد
دلم آتشکده و دیده چو دریا میکرد ۱

نقش رخسار تو پیرامن چشمم میگشت
صبر و هوش من دلسوخته یغما میکرد ۲

شعلهٔ شوق تو هر لحظه درونم میسوخت
دود سودای توام قصد سویدا میکرد ۳

نه کسی حال من سوخته دل می‌پرسید
نه کسی درد من خسته مداوا میکرد ۴

پیش سلطان خیال تو مرا غم میکشت
خدمتش تن زده از دور تماشا میکرد ۵

دست برداشته تا وقت سحر خاطر من
از خدا دولت وصل تو تمنا میکرد ۶

هردم از غصهٔ هجران تو میمرد عبید
باز امید وصال تواش احیا میکرد ۷