غزل ۱۰۴ - عزم کجا کرده‌ای باز که برخاستی

عزم کجا کرده‌ای باز که برخاستی
موی به شانه زدی زلف بیاراستی ۱

ماه چو روی تو دید گفت زهی نیکوی
سرو که قد تو دید گفت زهی راستی ۲

آتش غوغای عشق چون بنشستی نشست
فتنهٔ آخر زمان خاست چو برخاستی ۳

دوش در آن سرخوشی هوش ز ما میر بود
کاسه که میداشتی عذر که میخواستی ۴

پیش عبید آمدی مرده دلش زنده شد
باز چو بیرون شدی جان و تنش کاستی ۵