هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر آرزوهای شاعر برای وفا، ترس از خدا، رضایت، وصال و سعادت با معشوق است. شاعر از دوری و ناکامی مینالد و آرزو میکند که ای کاش شرایط به گونهای دیگر بود.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناکامی و آرزوهای عمیق، نیاز به بلوغ فکری برای درک بهتر دارند.
غزل ۱۰۵ - گر آن مه را وفا بودی چه بودی
گر آن مه را وفا بودی چه بودی
ورش ترس از خدا بودی چه بودی ۱
دمی خواهم که با او خوش برآیم
اگر او را رضا بودی چه بودی ۲
دلم را از لبش بوسیست حاجت
گر این حاجت روا بودی چه بودی ۳
اگر روزی به لطف آن پادشا را
نظر با این گدا بودی چه بودی ۴
خرد گر گرد من گشتی چه گشتی
وگر صبرم بجا بودی چه بودی ۵
به وصلش گر عبید بینوا را
سعادت رهنما بودی چه بودی ۶
ورش ترس از خدا بودی چه بودی ۱
دمی خواهم که با او خوش برآیم
اگر او را رضا بودی چه بودی ۲
دلم را از لبش بوسیست حاجت
گر این حاجت روا بودی چه بودی ۳
اگر روزی به لطف آن پادشا را
نظر با این گدا بودی چه بودی ۴
خرد گر گرد من گشتی چه گشتی
وگر صبرم بجا بودی چه بودی ۵
به وصلش گر عبید بینوا را
سعادت رهنما بودی چه بودی ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۶۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۴ - عزم کجا کردهای باز که برخاستی
گوهر بعدی:غزل ۱۰۶ - خم ابروی او در جانفزائی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
