غزل ۲۸۶ - کسی که دل زخم زلف او برون آرد

کسی که دل زخم زلف او برون آرد
کبوتری است که از چنگ با ز بستاند

اگر نسیم صبا زلف او برافشاند
هزار جان مقید ز بند برهاند

منش ببینم از دور رخ نهم برخاک
مرا ببیند و از دور رخ بگرداند

چه اوفتاد که آن سرو راستین برخاست
خبر برید به دهقان که سرو بنشاند

سرشک دیدهٔ خسرو چنین که می‌بینم
اگر به کوه رسد کوه را بغلتاند