شمارهٔ ۱۴۳ - در مدح مظفر الدین قزل ارسلان ایلدگز

ای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخ
در مشرقین ز جاه تو کسب ضیا کند ۱

درگاه توست قبلهٔ پاکان و جان من
الا طواف قبلهٔ پاکان کجا کنند ۲

تن را سجود کعبه فریضه است و نقص نیست
گر دیده را ز دیدن کعبه جدا کند ۳

گر تن به قرب کعبه نگشت آشنا رواست
باید که جان به قرب سجود آشنا کند ۴

از تن نماز خدمت اگر فوت شد کنون
جان هم سجود سهو برد هم قضا کند ۵

تن چو رسد به خدمت کی زیبد از مسیح
کو خوک را به مسجد اقصی رها کند ۶

گر جان به خدمت است تن ار نیست گو مباش
دل مهره یافت مار تمنا چرا کند ۷

چون مشک چین تو داری ز آهوی چین مپرس
آه به چین به است که سنبل چرا کند ۸

گرچه به سیر مشک شناسند لیک مرد
چون مشک یافت سیر گزیند خطا کند ۹

دیوان و جان دو تحفه فرستاده‌ام به تو
گردون براین دو تحفهٔ غیبی ثنا کند ۱۰

دیوان من به سمع تو در دری دهد
جانم صفات بزم تو ز اوج سما کند ۱۱

ای آسمانت کرده زمین بوس و تا ابد
هم آسمان ز خاک درت توتیا کند ۱۲

بادت بقای خضر که تا خضر از این جهان
صد سال آن جهانت شمار بقا کند ۱۳