شماره ۲۵۷ - منم که یک رگ جانم هزار بازوی خون راند

منم که یک رگ جانم هزار بازوی خون راند
از آنکه دست حوادث زده است بر دل ریشم ۱

رگ گشادهٔ جانم به دست مهر که بندد
که از خواص به دوران نه دوست ماند و نه خویشم ۲

نه هیچ کام برآید ز میر و میرهٔ شهرم
نه هیچ کار گشاید ز صدر و صاحب جیشم ۳

هزار درد دلم هست و هیچ جنس به نوعی
نساخت داروی دردم، نکرد مرهم ریشم ۴

ز کس سخن چه نیوشم حدیث خوش چه سرایم
تنور گرم نبینم فطیرها چه سریشم ۵

ز غصه چون بره نالم که سوی میش گذاری
که برنیارد شاخم بره نیارد میشم ۶

ز سردی نفس من تموز دی گردد
چه حاجت است در این دی به خیش خانه و خیشم ۷

ز چار نامه عیان شد که من موحد نامم
به چار کیش خبر شد که من مقدس کیشم ۸

چو نان طلب کنم از شاه عشوه سازد قوتم
چو آب خواهم از ایام زهر دارد پیشم ۹

خدایگانا در باب آن معاش که گفتی
صداع ندهم بیشت جگر مخور بیشم ۱۰

مرنج اگرت بگویم بنان و جامه مرنجان
بنان و جامه رسان از بنان و خامهٔ خویشم ۱۱