شماره ۲۶۰ - من که خاقانیم به هیچ بدی

من که خاقانیم به هیچ بدی
بد نخواهم که اوست یزدانم ۱

پس به نیکان کجا بد اندیشم
سر ز سنت چگونه گردانم ۲

گر ضمیرم به هیچ کافر بد
بد سگالید نامسلمانم ۳

عادت این داشتم به طفلی باز
که به‌رنجم ولی نرنجانم ۴

خود برنجم گرم برنجانند
که ز رنج افریده شد جانم ۵

کوه را کاصل او هم از سنگ است
بشکند زخم سنگ، من آنم ۶

همه رنج من از وجود من است
لاجرم زین وجود نالانم ۷

من هم از باد سر به درد سرم
ابرم، از باد باشد افغانم ۸

همچو خاکم سزد که خوار کنند
آن عزیزان که خاک ایشانم ۹