شماره ۲۶۷ - خاقانیا نجات مخواه و شفا مبین

خاقانیا نجات مخواه و شفا مبین
کرد شفاعت علت و زاید نجات، بیم ۱

کاندر شفاست عارضهٔ هر سپید کار
واندر نجات مهلکهٔ هر سیه گلیم ۲

خواهی نجات مهلکه منگر نجات بیش
خواهی شفای عارضه مشنو شفا مقیم ۳

نفی نجات کن که نجاتی است بس خطر
دور از شفا نشین که شفائی است بس سقیم ۴

رو کاین شفا شفا جرف است از سقر تورا
آن را شفا مخوان که شقائی است بس عظیم ۵

قرآن شفا شناس که حبلی است بس متین
سنت نجات دان که صراطی است مستقیم ۶

تا زین نجات جا طلبی در ره نجات
جنات‌بان نه جات دهد نه ره سلیم ۷

از حق رضا طلب که شفائی است آن بزرگ
وز دین حدیث ران که نجاتی است آن قدیم ۸

ترسم تو بس نجات تو و درد تو شفاست
ناجی راستی شوی ای باژگونه تیم ۹

راه ابتدا خدای نماید پس انبیا
زر اول آفتاب دهد پس کف کریم ۱۰

دریا به دست ابر به طفلان مهد خاک
شیر کرم فرستد و او یا در یتیم ۱۱