غزل ۵۴۶ - هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود

هین سُخَنِ تازه بگو تا دو جهان تازه شود
وارَهَد از حَدِّ جهان بی‌حَد و اندازه شود ۱

خاکِ سِیَه بر سَرِ او کَزْ دَمِ تو تازه نشُد
یا هَمِگی رنگ شود یا همه آوازه شود ۲

هر کِه شُدَت حَلقهٔ دَر زود بَرَد حُقّهٔ زَر
خاصه که دَر باز کُنی مَحْرمِ دَروازه شود ۳

آب چه دانست که او گوهرِ گوینده شود؟
خاک چه دانست که او غَمْزهٔ غَمّازه شود؟ ۴

رویِ کسی سُرخ نشُد بی‌مَدَدِ لَعْلِ لَبَت
بی‌تو اگر سُرخ بُوَد از اثرِ غازه شود ۵

ناقهٔ صالِح چو زِ کُهْ زاد یَقین گشت مرا
کوه پِیِ مُژدهٔ تو اُشْتُرِ جَمّازه شود ۶

رازْ نَهان دار و خَمُش وَرْ خَمُشی تَلْخ بُوَد
آنچه جِگَرسوزه بُوَد باز جِگَرسازه شود ۷