غزل ۶۲۱ - در تابش خورشیدش رقصم به چه می‌باید؟

در تابشِ خورشیدَش رَقصَم به چه می‌باید؟
تا ذَرّه چو رَقص آید از مَنْشْ به یاد آید ۱

شُد حامِله هر ذَرّه از تابِش رویِ او
هر ذَرّه از آن لَذَّت صد ذَرّه هَمی‌زایَد ۲

در هاوَنِ تَنْ بِنْگَر کَزْ عشقِ سَبُک روحی
تا ذَرّه شود خود را می‌کوبَد و می‌سایَد ۳

گَر گوهر و مَرجانی جُز خُرد مَشو این جا
زیرا که دَرین حَضْرت جُز ذَرّه نمی‌شاید ۴

در گوهرِ جانْ بِنْگَر اَنْدَر صَدَفِ این تَن
کَزْ دستِ گِرانْ‌جانی انگشت هَمی‌خایَد ۵

چون جان بِپَرَد از تو این گوهرِ زندانی
چون ذَرّه به اَصْلَش شُد خوانیش ولی نایَد ۶

وَرْ سخت شود بَنْدَش در خون بِزَنَد نَقبی
عُمری بِرَوَد در خون موییش نیالاید ۷

جُز تا به چَهِ بابِل او را نَبُوَد مَنْزِل
تا جانْ نشود جادو جایی بِنَیاساید ۸

تبریز زِ بُرجِ تو گَر تابد شَمسُ الْدّین
هم ابر شود چون مَهْ هم ماه دَراَفْزاید ۹