غزل ۶۸۲ - یکی لحظه ازو دوری نباید

یکی لحظه ازو دوری نباید
کَزان دوری خَرابی‌ها فَزایَد ۱

تو می‌گویی که باز آیم چه باشد؟
تو باز آیی اگر دل دَر گُشایَد ۲

بَسی این کار را آسان گرفتند
بَسی دشوارها آسان نِمایَد ۳

چرا آسان نِمایَد کارِ دشوار؟
که تَقدیر از کَمینْ عَقْلَت رُبایَد ۴

به هر حالی که باشی پیشِ او باش
که از نزدیکْ بودن مِهْر زایَد ۵

اگر تو پاک و ناپاکی بِمَگْریز
که پاکی‌ها زِ نزدیکی فَزایَد ۶

چُنان که تَن بِسایَد بر تَنِ یار
بِدیدن جانِ او بر جانْ بِسایَد ۷

چو پا واپَس کَشَد یک روز از دوست
خَطَر باشد که عُمری دست خایَد ۸

جُدایی را چرا می‌آزْمایی؟
کَسی مَر زَهر را چون آزْماید؟ ۹

گیاهی باش سَبز از آبِ شوقَش
مَیَندیش از خَری کو ژاژ خایَد ۱۰

سَرَک بر آسْتان نِهْ همچو مِسْمار
که گَردون این چُنین سَر را نَسایَد ۱۱