غزل ۶۸۱ - کسی که غیر این سوداش نبود

کسی که غیرِ این سوداش نَبْوَد
زِ ذوقِ ماشْ یادِ ماش نَبْوَد ۱

مِثالِ گویْ در میدانِ حیرت
دَوان باشد اگرچه پاش نَبْوَد ۲

وجودی که نَرَست از سایهٔ خوش
پَناهِ سایهٔ عَنْقاش نَبْوَد ۳

نِمایَد آیِنِه سیمایِ هر کَس
اَزیرا صورت و سیماش نَبْوَد ۴

به روزی صد هزاران عیب و خوبی
بگوید آیِنِه غوغاش نَبْوَد ۵

ندارد آیِنِه با زشتْ بُغْضی
هوایِ چهرهٔ زیباش نَبْوَد ۶

دَهانی زین شِکَر مَجْروح گردد
که دندان‌هایِ شِکَّرخاش نَبْوَد ۷

به پَرهایِ عَجَب دل بَرپَریدی
وَلیک از دامِ او پَرواش نَبْوَد ۸

بُرو چون مَهْ پِیِ خورشید می‌کاه
که بی‌کاهِشْ جَمال اَفْزاش نَبْوَد ۹