غزل ۹۳۸ - سخن به نزد سخن دان بزرگوار بود

سُخَن به نَزدِ سُخَن دانْ بُزرگوار بُوَد
زِ آسْمانْ سُخَن آمد سُخَن نه خوار بُوَد ۱

سُخَن چو نیک نگویی هزار نیست یکی
سُخَن چو نیکو گویی یکی هزار بُوَد ۲

سُخَن زِ پَرده بُرون آید آنگَهَش بینی
که او صِفاتِ خداوندِ کِردگار بُوَد ۳

سُخَن چو رویْ نِمایَد خدایْ رَشکْ بَرَد
خُنُک کسی که به گُفتارْ رازدار بُوَد ۴

زِ عَرش تا به ثَریٰ ذَرّه ذَرّه گویایَند
کِه داند؟ آن که به ادراکْ عَرشْ وار بُوَد ۵

سُخَن زِ عِلْمِ خدا و عَمَل خدایْ کُند
وَگَر زِ ما طَلَبی کار کارِ کار بُوَد ۶

چو مُرغَکانِ اَبابیل لشکری شِکَنَند
به پیشِ لشکرِ پنهان چه کارزار بُوَد ۷

چو پَشّه‌یی سَرِ شاهی بَرَد که نِمْرود است
یَقین شود که نَهان در سِلاحْدار بُوَد ۸

چو یک سَواره مَهْ را سِپَر دو نیم شود
سِنانِ دیده احمد چه دِلْگُذار بُوَد ۹

تو صورتی طَلَبی زین سُخَن که دستْ نَهی
دَهَم به دستِ تو گَر دستْ دَستیار بُوَد ۱۰