غزل ۱۰۲۴ - مرا همچون پدر بنگر نه همچون شوهر مادر

مرا هَمچون پدر بِنْگَر نه هَمچون شوهرِ مادر
پدر را نیکْ واقِف دان ازان کَژْبازیِ مُضْمَر ۱

تو گَردی راست اولی‌تر از آن که کَژْ نَهی او را
وَگر تو کَژْ نَهی او را به اِسْتیزَت کُند کَژْتَر ۲

زِ بابا بِشْنو و بَرجِه که سُلطانیْت می‌خوانَد
که خاکِ اوست کیْخُسرو بِمیرد پیشِ او سَنْجَر ۳

چو اِنَّ اللّهَ یَدْعُو را شنیدی کَژْ مَکُن رو را
زِهی راعی زِهی داعی زِهی راه و زِهی رَهْبَر ۴

پَراکنده شُدی ای جان به هر دَرد و به هر دَرمان
زِ عشقَش جویْ جَمعیّت در آن جامِعْ بِنِه مِنْبَر ۵

چو کَرّ و فَرِّ او دیدی تویی کَرّار و شیرِ حَقّ
چو بال و پَرِّ او دیدی تویی طَیّارْ چون جَعفر ۶