غزل ۳۰ - هر که آگه شد از فسانهٔ ما

هر که آگه شد از فسانهٔ ما
عاقبت پی برد بخانهٔ ما ۱

آنکه جوید نشان نشان نبرد
بی نشانی بود نشانهٔ ما ۲

بگذراند زعرش هر که نهد
سرطاعت بر آستانهٔ ما ۳

توسن چرخ را بدین شوکت
رام کرده است تازیانهٔ ما ۴

نرسد دست کوته همت
که بلندست آشیانهٔ ما ۵

قدر ما را کسی نمیداند
غیرآن صاحب زمانهٔ ما ۶

همه عالم اگر شود دشمن
ما و آن دوست یگانهٔ ما ۷

هر که با ما بسر برد نفسی
داند او عیش جاودانهٔ ما ۸

هر که را وصل ما بچنگ آید
هوش بربایدش چغانهٔ ما ۹

غیر درگاه ما پناهی نیست
سرخلقی و آستانه ما ۱۰

کار و استاد و کار گه مائیم
غیرمانیست کار خانهٔ ما ۱۱

همه ما و بهانهٔ اغیار
کو کسی بشکند بهانهٔ ما ۱۲

دام پیدا و دانه ناپیدا
غیب بینست مرغ دانهٔ ما ۱۳

از سر اهل رباید هوش
دم مزن فیض از فسانهٔ ما ۱۴