غزل ۱۷۹ - غنیمتی است دمی کان بفکر کار گذشت

غنیمتی است دمی کان بفکر کار گذشت
فتاد در سر این غم که روزگار گذشت ۱

نداشت درد ولی درد کرد بیدردی
نکرد کار ولیکن بدرد کار گذشت ۲

بکار دوست نپرداخت لیک شد غمناک
که روزگار چرا بی حضور یار گذشت ۳

بفکر کار فتادن دلیل هشیاریست
تو مغتنم شمر آن دم که هوشیار گذشت ۴

تومغتنم شمر آن دم زبهر استغفار
که آن هم ار نکنی کار زاعتذار گذشت ۵

تو وقت کار همان دان که فکر کارت هست
مگو چه کار کند کس چه وقت کار گذشت ۶

بفکر کاری فتادی کنون بکن کاری
که وقت میگذرد نفخهای یار گذشت ۷

بگیر نفخهٔ از نفخ های ربانی
وگرنه عمر تو امسال همچو پار گذشت ۸

بفکر کار فتادی بگنج ره بردی
تو میر گنج شو اکنون که رنج مار گذشت ۹

بکار کوش و بمان فکر کارهان ای فیض
گذشت آنچه برین خاطر فکار گذشت ۱۰