غزل ۱۹۹ - گذشت عمر تو امسال همچو پار عبث

گذشت عمر تو امسال همچو پار عبث
چرا چنین گذرانند روزگار عبث ۱

بسی نماند زعمر و بسی نماند زکار
هزار حیف که بگذشت وقت کار عبث ۲

گمان مبر که ترا آفرید حق باطل
گمان مدار که ترا ساخت کرد گار عبث ۳

تو آمدی بجهان تا روی بر جانان
بکوش تا برسی خویش را مدار عبث ۴

تو جان هر دوجهانی و مقصد ایجاد
عزیز من چه کنی خویشرا تو خوار عبث ۵

توخویشرا مفروش ای پسر چنین ارزان
که بهر جنتی و میروی بنار عبث ۶

گرانبها و عزیز الوجود و بی بدلی
نهٔ چنین سبک و بی بها و خوار عبث ۷

چو کردهای تنت مردهای جان دارد
مدزد ایجان تن زاز کار و بار عبث ۸

غنیمتی شمر این یکدو دم که ماند ای فیض
بکار کوش و سخن در میان میار عبث ۹