غزل ۲۴۴ - گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد

گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد
گفتا که تاب خورشید هر بی بصر ندارد ۱

گفتم بکوی عشقت پایم بگل فرو شد
گفتا که کوچه عشق راهی بدر ندارد ۲

گفتم سرای دل را ره کو و در کدام است
گفتا بدل رهی نیست این خانه در ندارد ۳

گفتم تو گوی خوبی از دلبران ربودی
گفتا که مادر دهر چون من پسر ندارد ۴

گفتم که بر فلک هست خورشید و ماه تابان
گفتا که همچو روئی شمس و قمر ندارد ۵

گفتم رهی بکویت بنمای اهل دل را
گفتا که راه عشقست راهی دگر ندارد ۶

گفتم که از غم تو تا چند زار نالم
گفتا که در دل ما زاری اثر ندارد ۷

گفتم که فیض در عشق از خویش بیخبر شد
گفتا کسیست عاشق کز خود خبر ندارد ۸