غزل ۲۵۸ - بی لقای دوست حاشا روزگارم بگذرد

بی لقای دوست حاشا روزگارم بگذرد
سربسر چون زندگانی بی بهارم بگذرد ۱

بی جمال عالم آرایش نیارم زیستن
عمربیحاصل مگر در انتظارم بگذرد ۲

گر سرآید یک نفس بیدوست کی آید بکف
در تلافی عمرها گر بیشمارم بگذرد ۳

بی قراری برقرار ستم اگر صدبار یار
بر دل بی صبر و جان بی قرارم بگذرد ۴

گرچه میدانم بسویم ننگرد از کبر و ناز
می نشینم بر سر ره تا نگارم بگذرد ۵

از برای یک نظر بر خاک راهش سالها
می نشینم تا مگر آن شهسوارم بگذرد ۶

جویباری کرده ام از آب چشم خود روان
شاید آن سرو روان بر جوی بارم بگذرد ۷

بر من او گر نگذرد تا جان بود در قالبم
میشوم خاک رهش تا بر غبارم بگذرد ۸

صد در ازجنت گشاید در درون مرقدم
نفخهٔ از کوی او گر بر مزارم بگذرد ۹

بر مزارم گر گذار آرد ز سر گیرم حیات
یا رب آن عیسی نفس گر بر مزارم بگذرد ۱۰

یاد وصلش بگذرد چون بر کنار خاطرم
دجلهٔ از اشک خونین بر کنارم بگذرد ۱۱

در دل و جان داده ام جای خیالش بردوام
اشک نگذارد بچشم اشگبارم بگذرد ۱۲

روز میگویم مگر شب رودهد شب همچو روز
در امید یکنظر لیل و نهارم بگذرد ۱۳

پار میگفتم مگر سال دیگر ، این هم گذشت
سال دیگرنیز میترسم چو پارم بگذرد ۱۴

عمر شد مرفیض را در حسرت و در انتظار
کی بود حسرت نماند انتظارم بگذرد ۱۵