غزل ۲۷۹ - یاد آن روز که از زلف گره وا می‌کرد

یاد آن روز که از زلف گره وا می‌کرد
دو جهان بستهٔ آن جعد چلیپا می‌کرد ۱

نظری سوی من خسته نهان می افکند
نگه حسرتم از دور تماشا می‌کرد ۲

تیر مژگان بدم میزد و جانم به دعا
تبر دیگر بهمان لحظه تمنا می‌کرد ۳

هر چه می‌دید در اینملک بغارت می‌داد
هر چه می‌دید درین بادیه یغما می‌کرد ۴

آتشی در دل و جان زان رخ تابان می‌زد
علم فتنه بپا زان قد رعنا می‌کرد ۵

خویش را جمع و پریشانی دلها میخواست
گاه بر زلف گره میزد و گه وا می‌کرد ۶

گاه بر مملکت عقل شبیخون میزد
گاه تاراج دل و دین بعلالا می‌کرد ۷

گاه جان و تنم او ز آتش حسرت میسوخت
از ره دیده گهم غرقهٔ دریا می‌کرد ۸

گاه با من ز سر لطف دمی وا میشد
گه بزعم دل من قهر بر اعدا می‌کرد ۹

غمزه و قهر و عتاب و گله و عشوه و ناز
بهر صید دلم اسباب مهیا می‌کرد ۱۰

آتشی بود چو رخساره بمی می افروخت
آفتی بود چو قصد صف دلها می‌کرد ۱۱

دل دیوانه گهی کعبه و گه بتگده بود
گاه میبست در فیض و گهی وا می‌کرد ۱۲

عاقبت فیض چو تن داد درین بحر محیط
یافت آن گوهر معنی که تمنا می‌کرد ۱۳