غزل ۳۲۶ - چو من کسی که ره مستقیم میداند

چو من کسی که ره مستقیم میداند
صفای صوفی و قدر حکیم میداند ۱

طریق اهل جدل جمله آفتست و علل
ره سلامت قلب سلیم می‌داند ۲

ز چشم مست تو بر داشت نسخهٔ عارف
و لیک منتسخش را سقیم میداند ۳

کسیکه حسن تو دیده است و عشق فهمیده است
مزاج طبع مرا مستقیم میداند ۴

چو عشق مظهر حسنست قدر من دانی
از آنکه قدر گدا را کریم میداند ۵

رموز سر محبت حبیب می‌فهمد
کنوز کنه سخن را کلیم میداند ۶

بدوست دارد امید و ز خویش دارد بیم
کسی که معنی امید و بیم میداند ۷

براه مرگ روانست جاهل غافل
مسافریست که خود را مقیم میداند ۸

بسوی حق بود آهنگ عارف حق‌بین
نه حزن باشد او را نه بیم می‌داند ۹

کسی که لذت دیدار دوست را یابد
نعیم هر دو جهان کی نعیم می‌داند ۱۰

ندیده است جمال و شنیده است نوال
که ترک لذت دنیا عظیم می‌داند ۱۱

میان خوف و رجا زاهد است سر گردان
دو دل شده دل خود را دو نیم میداند ۱۲

بگریه رفت ز خود فیض و طفل اشگش را
حساب‌دان هم درّ یتیم میداند ۱۳