غزل ۴۱۷ - هر دل که عشق ورزد از ما و من برآید

هر دل که عشق ورزد از ما و من برآید
کوشم بجان درین کار تا جان ز تن برآید ۱

از عشق نیست خوشتر گشتم جهان، سراسر
سوی یقین گر آید از شک و ظن برآید ۲

زهر فراق نوشم بهر وصال کوشم
حکمش بجان نیوشم تا کام من برآید ۳

گر سر دهم نفس را آتش فتد در افلاک
گر در چمن کشم آه دود از چمن برآید ۴

گر آتش نهانم پیدا شود بمحشر
دوزخ بسوزد از رشک دودش ز تن برآید ۵

گر روی تو به بینم هنگام جان سپردن
قبرم بهشت گردد نور از کفن برآید ۶

بر باد بوی زلفت ار جان شود ز قالب
سنبل ز خاک قبرم مشک از بدن برآید ۷

حمد تو می نگارم بر لوح هر هوائی
شکر تو میگذارم هر جا سخن برآید ۸

گر شعر فیض خواند واعظ فراز منبر
بس آه آتش افروز از مرد و زن بر آید ۹