غزل ۴۴۴ - بکوش ساقی از آن باده ساغری دست آر

بکوش ساقی از آن باده ساغری دست آر
که بوی ان کند ارواح مست را هشیار ۱

چو روح از آن بکشد دین و دل و بباد دهد
چو عقل از آن بچشد افکند سر و دستار ۲

بدل سرور بیارد ز سر غرور برد
بدیده نور ببخشد خرد خرد ز خمار ۳

بیک پیاله شود صد هزار عاقل مست
هزار مست بیکجرعه زان شود هشیار ۴

ز کج رویش از آن می سپهر گردد راست
ز خواب غفلت از آن می جهان شود بیدار ۵

از آن مییء که شود زنده گر بمرده چکد
از آن میی که بخار ار چگد شود گلزار ۶

از آنشراب که بالفرض زاهد ار نوشد
کند میا من مستیش محرم اسرار ۷

از آنشراب که گر منکری از آن بچشد
بر غم انف خودش در زمان کند اقرار ۸

از آنشراب که گرمست این شراب خورد
رهد ز بادهٔ انگور و از صداع و خمار ۹

خیال آن می شیرین بکله شود افکند
بصبر تلخ مکن کام فیض زود بیار ۱۰