غزل ۱۱۶۷ - مست توام نزمی و نز کوکنار

مَست تواَم نَزْمیْ و نَز کوکْنار
وقتِ کناراست بیا گو کِنار ۱

بَرجِه مَستانه کِناری بِگیر
چون شَجَر و باد به وَقتِ بهار ۲

شاخِ تَر از باد کِناری چو یافت
رَقْص دَرآمَد چو منِ‌ بی‌قَرار ۳

این خَبَر اُفْتاد به خوبانِ غَیب
تا بِرَسیدند هزاران نِگار ۴

لالهْ رُخ اَفْروخته از کُهْ رَسید
سُنبُله پا به گِل از مَرغْزار ۵

سوسَن با تیغ و سَمَن با سِپَر
سَبزه پیاده‌‌ست و گُلِ تَرْ سَوار ۶

فُندُق و خَشْخاش به دشت آمده
نَعْنَع و حُلْبو به لَبِ جویبار ۷

جَدولِ هر گونه حَویجی جُدا
تا مَدَدی یابَد از یارْ یار ۸

کرده دُکان‌ها همه حَلْواییان
پُرشِکَر و فُسْتُق از بَهرِ کار ۹

میوه فُروشان همه با طَبْله‌ها
بر سَرِ هر پُشته فَشانْده ثِمار ۱۰

لیک زِ گُل گویْ که هم رَنگِ اوست
جُمله زِ بو گو که پَریّ است یار ۱۱

بُلبُل و قُمْریّ و دو صد نوعْ مُرغ
جانِبِ باغ آمده قادِم یُزار ۱۲

می زَنَدَم نَرگس چَشمَک خَموش
خُطْبه مُرغانِ چَمَن گوش دار ۱۳