غزل ۵۶۲ - گلزار رخت دیدم شد خار بچشمم گل

گلزار رخت دیدم شد خار بچشمم گل
پیچید دلم را عشق در سنبل آن کاکل ۱

چشمت ز نگه سر مست لب ساغر می در دست
اجزای تو هر یک مست از باده حسن گل ۲

حسن تو جهان بگرفت ای جسم جهانرا جان
افکند می عشقت در خم فلک غلغل ۳

از چشم خمارینت پیمانه کشد نرگس
و ز خط نکارینت در یوزه کند سنبل ۴

دیدارت از آن من پیمانه ز بیگانه
رخسارت از آن من گلرا بنه بلبل ۵

از طرهٔ مشگینت روز سیهی دارم
باشد که شبی بینم بر گردن خویشش غل ۶

گریم ز فراق تو بر رهگذر مردم
چندانکه همی بندند بر سیل سرشگم پل ۷

از شعله آه من افتد بزمین آتش
و ز ناله زار من بیحد بفلک غلغل ۸

سودای سخن در سر هر دم بنوای تو
گوید بضمیر فیض با لهجه تازی قل ۹