غزل ۷۰۲ - خیز تازین خاکدان بیرون رویم

خیز تازین خاکدان بیرون رویم
زین سرای مردگان بیرون رویم ۱

زنده گردیم از حیات جاودان
زینجهان جان ستان بیرون رویم ۲

راست از هم صحبتیهای کجان
همچو تیری از کمان بیرون رویم ۳

تا شویم الا بما شاء را محیط
زین محیط آسمان بیرون رویم ۴

گوهر بحر یقین آید بکف
گر ز صحرای گمان بیرون رویم ۵

بی‌نشان از بی‌نشان آگه شویم
بی‌نشان گر از نشان بیرون رویم ۶

خیز تا بر موطن اصلی رسیم
از مقام سالکان بیرون رویم ۷

خیز تا از مغز جان روغن کشیم
پس ز روغن شعله سان بیرون رویم ۸

در بلا و در ولا قربان شویم
از تن و جان و جهان بیرون رویم ۹

فیض تا چند از مکان و لامکان
از مکان و لامکان بیرون رویم ۱۰