غزل ۷۹۷ - ای خدا شرمنده‌ام از کثرت احسان تو

ای خدا شرمنده‌ام از کثرت احسان تو
شرم بر شرمم فزاید چون کنم عصیان تو ۱

گر ببخشائی گناهان مرا از فضل خود
آب گردم از خجالت بر در غفران تو ۲

ور حساب من کنی ای وای من ای وای من
کی تن و جان من آرد طاقت نیران تو ۳

گاه گویم شاید این ذره نیاید در حساب
چون کنم با ذره دارد کار در استان تو ۴

هرچه هستم از توام بهر توام ای بی‌نیاز
مظهر قهر توام یا مظهر غفران تو ۵

هرچه دارم از تو دارم خود چه دارم هیچ هیچ
نسیتم من جز بدی مستغرق احسان تو ۶

فیض را حد ثنایت نیست معذورش بدار
کیست او یا چیست او تا دم زند در شان تو ۷

کی توان از عهدهٔ شکر تو بیرون آمدن
شکر نعمت نعمتی دیگر بود از خوان تو ۸