غزل ۸۵۶ - کی پسندی تو جفا بر من مسکین کی کی

کی پسندی تو جفا بر من مسکین کی کی
تو و اندیشه ین کار خدا را هی هی ۱

معدن مهر و وفا ز آنکه ازو جور و جفا
حاش‌لله کی آید ز تو اینها کی کی ۲

دردیم وعدهٔ وصلت ببهار اندازی
باز چون فصل بهار آید گوئی دی دی ۳

زخم بر من زنی و دست من آلوده کنی
تا چه گویند که زد زخم بگوئی وی وی ۴

بس که با ناله و زاری دل من خو کرده است
چون شوم خاک نروید ز گل من جز نی ۵

می انگور نخواهم که بود تلخ و پلید
لب شیرین تو خواهم بمکم پی در پی ۶

جرعهٔ از لب لعلت اگرم دست دهد
تا ابد موی بمویم همه گوید می می ۷

گر بخاکم گذری رقص کنان برخیزم
وز سر شوق زنم نعرهٔ یاحی یاحی ۸

هی و هوئی بکن ای فیض بود کز طرفی
ناگهان بر سرت آید که رسیدم هی هی ۹